Larry Darrell

Skoda má bloggsìdu bandarìkjamannsins og ferdafèlaga mìns Chris à www.chetta02.blogspot.com. Thar bloggar hann, á ensku reyndar, reglulega og segir frà ferdum okkar ì ritudu màli. Myndirnar à sìdunni hans eru thò flestar mìnar.

Patagonia

Tjaldad hjá Laguna Esmeralda og synt; sofid í yfirgefnum fjallakofa rétt vid sledahundaraekt; Estancia Harberton og Tom Bridges; refir; vardeldur; far húkkad med breskum hjónum; far húkkad til Tolhuin; braud bordad í besta bakaríi í heimi og líklegast thví eina sem einnig er dýragardur; sofid úti í runna; rúta til Rio Grande og thar dvalid í 5 daga hjá Íslendingnum Helga, Betionu, Julietu, Gorge og hundinum Appolo; eldlenskt naeturlíf skodad; playstation og sjónvarpsgláp; bílfar húkkad med olíustodvarstarfsmonnum og símvirkja til Punta Arenas í Chile; hittum Pétur á fornum vegi og fengum okkur flatboku í tilefni dagsins; tjoldudum í baejarjadrinum; rúta til Puerto Natales; gistum hjá furdufuglinum Eduardo; keyptum inn matarbyrgdir og húkkudum okkur til Torres del Paine; níraedu hjónin; héldum okkur utan vid thjódgardinn og sporudum okkur thví thúsundkall; yfirgefnir skúrar og aguahut; vatn og sund; jokulár; allt á floti; húkkad til baka og svo ad landamaerunum; gengid til Argentínu; festumst og héngum med landamaeravordum; gistum í yfirgefinni herstodvarbyggingu; El Calafate; húkkudum voru- og pallbíla til El Chalten; ókeypis tjaldsvaedi; labbad upp ad og tjaldad hjá Laguna Torre; synt í jokulvatni; ísjakar; bouldering festival; 1450 kílómetrar á 7 dogum á puttanum í gegnum patagónísku audnirnar; alvoru kúrekafestival; heilgrillad lamb; magakveisa og nidurgangur; Lucas; Guanacos og strútar; Núbakássa í tonnatali; hrísgrjón, pasta og súkkuladi.

Patagónía er risastór, 1.043.076 ferkílómetrar eda um 10 sinnum staerri en Ísland.  Landslagid er magnad og fjolbreytt; endalausar audnir og risastór fjoll og joklar.  Hér búa fáir, einungis 1.9 manns á hvern ferkílómetra svo vegalengdir á milli baeja eru allt ad thúsund kílómetrar og miklar audnir á milli.  Túrismi er grídarstór á sumum svaedum og er verdlag eftir thví eda margfallt á vid thad sem hlutir kosta í nordrinu.  Tjaldsvaedi hér kosta oft svipad mikid og hótelherbergi í nordrinu og gestir hér eru einungis útlendingar, ekki hressir heimilisleysingjar og adrir flipparar eins og í nordur Argentínu.  Í heildina er Patagónía samt frábaer og stútfull af aevintýrum.

Ef ég aetladi ad segja alla ferdasoguna hér thá taeki thad marga daga ad rita. Áhugasamir geta bara séd myndina thegar hún verdur tilbùin…

Ushuaia – Endimork alheimsins

Oft er talad um ad Bolungarvìk sè à hjara veraldar, en thad er aldeilis ekki rètt thvì ad Ushuaia, 60.000 manna baer ì sudur Argentìnu, stàtar sig af thvì og ausar inn tugum tùsunda ferdamanna à hverju àri med thvì ad auglỳsa sig sem “fin del mundo” eda endimork heimsins. Thessi baer er einn af thremur argentìskum baejum ì Tierra del Fuego (Eldland) sỳslu og sà sydsti, og thad sem meira er, sydsta stòra byggd ì ollum heiminum, à 54 gràdum sunnlaegrar breiddar. Adeins Puerto Williams, lìtid 2000 manna thorp à chilesku landsvaedi, liggur sunnar.

Vedurfar hèr ì Ushuaia er hàlf ìslenskt. Thà thrjà daga sem èg hef verid hèr hefur vedrid verid svipad og à vindasomum snemmsumardegi ì Sandgerdi; sterkur kaldur vindur og sòlarglaeta annars lagid til ad hlỳja manni orlìtid. Landslagid svipar hins vegar til Akureyrar; hòlar og haedir og graenar fjallshlìdar. Hèr er hàsumar thessa dagana og dagar langir og naetur stuttar, en à veturna er hèr afar kalt og nordur(sudur?)ljòs sjàst oft og tìtt.

Fòlk sem bỳr à jadarsvaedum er à margan hàtt svipad. Hèr thykir thad t.d. mòdins medal ungra karlmanna, rètt eins og ì sjàvarbyggdum vid strendur Ìslands, ad eiga hàvadasama sportbìla med ollum mogulegum og omogulegum aukahlutum og glingri og rùnta um gotur baejarins med gel ì hàrinu. Fòlk drekkur lìka àfengi ì toluverdu magni og stùlkur spranga um ì stuttum pilsum thràtt fyrir nìstandi kulda (og gore-tex galladir ùtlendingar ì gonguskòm furda sig à villimennskunni).

Eldland var sìdasta svaedid ì heiminum (fyrir utan eyjur eins og Ìsland t.d.) til ad komast ì byggd. Talid er ad fyrstu menn hafi stigid faeti à svaedid fyrir um 11.000 àrum, 10.000 àrum eftir ad talid er ad menn hafi komid yfir Bering sundid til Amerìku, th.e. thad tòk manninn um 10.000 àr ad breidast ùt frà Alaska til Tierra del Fuego. Fòlkid sem bjò hèr ì um 11.000 àr var hardgert fòlk sem, med tìmanum, nàdi ad thròa med sèr mikid kuldathol og sprangadi um thetta kalda svaedi ad mestu leyti nakid. Thad lifdi à veidum, ferdadist um à kanòum og bodadi m.a. seli og morgaesir. Thetta voru safnara- og veidimannasamfèlog og thau ferdudust um mestan part àrsins, voru oftast ekki nema nokkra daga eda orfàar vikur à hverjum stad. Eldur var mjog mikilvaegur hjà fòlkinu sem hèr bjò og tòk thad lifandi eld med sèr hvert sem thad fòr, meira ad segja hèldu thau eldi lifandi ì midjum kanòunum medan à veidum stòd. Tierra del Fuego, Eldland, nafnid sem Evròpubùar gàfu svaedinu sìdar meir, kom einmitt til vegna thess ad à kvoldin sàu their reykjarmokk og eldtungur frà vardeldum heimamanna.

Magellan og lid hans uppgotvadi thetta svaedi àrid 1520 og upp frà thvì fòru Evròpubùar ad venja komur sìnar hingad. Theim heimamonnum sem ekki voru drepnir eda dòu ùr evròpskum smitsjùkdòmum var komid fyrir i svokolludum mission-um og reyndi hvìta fòlkid, ì sinni einskaeru gòdmennsku, allt sem thad gat til ad “hjàlpa villimonnunum” og sida thau til. Theirra eigin trù, menningu og tungumàli var eytt og thau adlogud ad evròpskum sidum. Ì dag eru einungis orfàir afkomendur hinna raunverulegu heimamanna eftir og eru their allir bùnir ad blandast utanadkomandi fòlki og eru tungumàl og menning Alacaluf, Yámana, Selk`nam og Haush fòlksins, ad mestu longu gleymd. Tierra del Fuego er lìklegast “hvìtasta” sỳsla Argentìnu ì dag.

-

Er hèr àsamt bandarìskum vini mìnum ad nafni Chris og bìdum vid thess ad Ìslendingurinn og aevintỳramadurinn Pètur komi og hitti okkur en hann lendir ì Argentìnu thann 14. janùar. Saman aetlum vid thrìr ad leita uppi aevintỳri og hafa thad nàdugt vìtt og breitt um Patagònìu thangad til ì mars. Um midjan mars thurfum vid Chris ad vera komnir aftur til Buenos Aires og byrjum naestu onn ì hàskòlanum thar.

Èg held ad naestu tveir mànudir eigi eftir ad verda fràbaerir.

Casino Asunción

Ekkert getur mögulega verið jólalegra en að eyða jóladagskvöldi í spilavíti.  Öll ljósin og músíkin minna margt á jólin, rauð teppi á gólfum og starfsfólk er jakkafataklætt.  Fólk í hátíðarskapi og allir að græða, eða svona u.þ.b.

Fjölskyldan ákvað að kíkja í spilavíti Asunción borgar á jóladagskvöld.  Aldrei hef ég komið inn í spilavíti svo það hljómaði sem spennandi jólaafþreying.  Ég fór í mitt fínasta púss, þ.e.a.s. bretti niður buxurnar, strauaði götóttu skyrtuna sem ég keypti á útimarkaði í Buenos Aires og setti bláa teyju í hárið.  Þegar inn var komið þá voru fleiri þarna en ég þorði að ýminda mér, ótrúlegur fjöldi af fólki sem telur það góða jólaafþreyingu að fara í spilavíti.  Gamlar konur með klink í bauk fyrir framan spilakassa, töff náungar með vindla fyrir framan pókerborðin og heitar skvísur gefandi spilin.  Alveg eins og í Vegas.

Ég keypti mér spilapeninga fyrir 25.000 Guaranis, gjaldmiðils Paragvæ, og skemmti mér konunglega við að tapa þeim öllum.  Sárt var að tapa en ég lágmarkaði þó skaðann með því að úða í mig ókeypis súkkulaðimolum sem lágu í skál á barborðinu.

Þetta var fínasta kvöldskemmtun og ljómandi jólaafþreying en þó ekki eitthvað sem ég sé sjálfan mig stunda af krafti í framtíðini.

25.000 guaranis jafngilda 630 íslenskum krónum.

Síðustu vikur

Tveir dagar í tjaldi á stærsta saltfleti heims og enn engin rúta til Llica. Húðin orðin þurr og varirnar sprungnar, sólbrunninn í framan, skítugur, kaldur og þreyttur. Þurrara loftslag og verri lífsskilyrði finnast á fáum stöðum.

Dona Aurelia var gömul Quecua kerling á eyjunni Incahuasi sem benti mér á að á austur hluta eyjunnar Incahuasi er hellir þar sem vinnumenn höfðust/hafast stundum við í. Sá það sem skemmtilega tilbreytingu, gat varla hugsað mér að eyða þriðju nóttunni í hífandi roki, salti og kulda í tjaldinu. Fann loksins hellinn og gerði mig heimakominn. Fyrir utan gormarúmið með strádýnunni þar inni þá var þetta eins og að fara þúsundir ára aftur í tímann, löngu fyrir innrás Spánverjanna. Svona bjó fólk í þúsundir ára. Lítil hurð var bundin saman úr við úr kaktus og var hellirinn fullur af gærum af lamadýrum og alls kyns beinum og líkamspörtumúr ýmsum dýrum. Fyrir utan var stór ,,verönd” með eldstæði og nokkrum stórum grjótum sem þjónuðu sem borð og stólar. Ég kveikti eld og eldaði hrísgrjón. Setti svo út í þau smá salt, pipar, grænmetistening og túnfisk úr dós. Ljúffengur kvöldverður. 

Til að fara alla leið í villimennskunni hefði ég þó viljað hafa lamb eða lamadýr og grilla, eins og í Eþíópíu í denn, og borða það eins og alvöru villimenn gera; brennt að utan og hrátt að innan.

Liggjandi í hlýjum hellinum, hlustandi á vindniðinn í risakaktusunum fyrir utan, lá beinast við að láta hugann reika um þá hundruðir, ef ekki þúsundir, manna og kvenna sem hafa leitað skjóls í ákkúrat þessum helli síðustu 15.000 ár eða svo.

Daginn eftir var ég heppinn. Eftir aðeins þriggja tíma bið keyrði gamall ford pikköpp framhjá og leyfði vinalegi ökumaðurinn mér að hoppa á pallinn. Sitjandi á pallinum í tvo tíma í gegnum saltauðnina var magnað. Bifreiðin var reyndar að fara í öfuga átt við þangað sem ég ætlaði, en mér var sama, ég var að komast burt frá þessum skrýtna stað. 

——–

Í Uyuni var rafmagnslaust.  Þegar skyggja tók þá kveiktu bæjarstarfsmenn á kertaljósum og komu fyrir á götuhornum.  Notalegt var ad ganga um götur bæjarins og virða fyrir sér líf án rafmagns.  Keypti mér lestarmiða áfram og kom mér vel fyrir á rafmagnslausri lestarstöðinni.  Ástarvikustemning var í fyrirrúmi þar eins og annars staðar, kertaljós um hvippinn og hvappinn og fólk liggjandi eins og hráviði um lestarstöðina.  Deildi svo lestarvagni með sauðsvörtum almúganum og notalegheitin héldu áfram, fólk sat í kjöltum, á gólfum og í farangursirslum og ég tuggði kókalauf og drakk appelsín með tannlausum heimamönnum.

La Paz tók á móti mér með áframhaldandi fersku loftslagi og iðandi mannlífi.  Ég hafði komið til La Paz á ferðalaginu mínu hér árið 2005 og líkaði vel og var nú engin undantekning.  Lang stærstur hluti heimamanna eru indjánar og talar fólk yfirleitt sín á milli tungumál eins og Aymara og Quechua.  Götur eru fullar af fólki og skemmtilegum mörkuðum, jólamarkaðurinn auðvitað í aðalhlutverki enda að koma jól; Kristur í jötu, englar og maría mey, gervijólatré og grenisprey.  Nornamarkaðurinn einnig á sínum stað með þurrkuð lamadýr, ástarseyði og pacha mama styttum.

 

Eftir stuttan tíma í borginni ákváðum við Pablo, fransmaðurinn knái, að fara í útilegu.  Keyptum okkur landakort, byrgðir af hrísgrjónum og túnfiski og fórum í göngutúr upp í fjöllin.  Þó landslagið hafi verið fallegt og hrikalegt þá var það fyndna fólkið sem býr þarna í fjöllunum sem fangaði mestmegnis athygli mína.  Þarna kynntumst við gömlu fólki sem býr í margra klukkustunda göngufæri við næsta bæ, talar einungis Aymara, býr í moldarkofum og lifir á nokkrum lamadýrum.  Þetta fólk er sjálfu sér nægt, í 5000 metra hæð þar sem snjóar eru algengir, og er ekki að stressa sig yfir vandamálum umheimsins.  Við Pablo kynntumst líka ótrúlegum námugraftarmönnum og vöknuðum með þeim fyrir allar aldir og fengum að fara með þeim niður í námurnar; endalaus göng upp og niður út og suður, 80 metra niður í jörðina, aðstæður sem vinnumálaeftirlitið íslenska myndi seint samþykkja.

Aftur kom ég til La Paz og hitti ég þá íslensku stelpurnar Höllu og Gígju.  Þær voru hressar eins og við var að búast og gerdum við ýmislegt skemmtilegt.  M.a. fórum við í hjólaferð niður til Coroico, hjólaferð sem vinsæl hefur verið hjá ferðamönnum síðustu árin.  Byrjað er í 4640 metra hæð, í kulda og oft snjóföl, og hjólað er niður mjóan malarveg niður í 1295 metra, úr köldu fjallaloftslagi niður í hitabeltis frumskógarloftslag, 64 kílómetra langa leið.  Allt niður í móti og adrenalínið flæðir allan tímann.

Nú var kominn tími til að drífa sig til Brasilíu þar sem ég stefndi á að halda jólin hátíðleg hjá brasilísku fjölskyldunni minni frá skiptinemaárinu.  Tók rútur niður fjöll, yfir móa og meli yfir þvera Bólivíu og endaði í Dourados í Mato Grosso do Sul fylki seint á laugardagskvöldið.  Svangur, skítugur og þreyttur mætti ég á dyraþrepið á gamla heimilinu mínu, ekkert hafði breyst, allir við það sama.  Grillveislur og fjölskylduboð annan hvorn dag, alveg eins og í denn, og aðal áhyggjur og umræðuefni fjölskyldumeðlima eru hversu marga jólakjóla og skópör skal kaupa fyrir þessi jól.  Vinnukona heimilisins mætti ekki til vinnu eftir helgina og fór hálfur mánudagurinn í símhringingar út og suður til að finna afeysingarkonu í verkið, einhver þarf jú að vaska upp diskana og þvo þvottinn, hann gerir það a.m.k. ekki að sjálfu sér.  Þau eru öll æðisleg og frábær, en ég efast um að ég gæti búið hér eitt ár í viðbót.  Núverandi lífstíll minn fellur ekki í kramið hjá þeim en þau skilja lítið í þessu ráfi, skilja ekki af hverju ég vill ekki læra eitthvað praktískt eins og viðskipta- eða lögfræði og lýsa yfir djúpum áhyggjum sínum af áhuga mínum á “þessum villimönnum”.  Það þarf varla að minnast á að mannfræði finnst þeim mesta tímasóun, enda mannfræðingar ekki mikils metnir meðal hvíts fólk á þessu svæði; svæði þar sem bandarískir og evrópskir mannfræðingar hafa mikið verið að hjálpa indjánum við að endurheimta lönd sín undanfarin ár.

Það nýjasta er að jólunum mun ég eyða í Asunción, höfuðborg Paragvæ, sem er í 6 klst. keyrslu héðan.  Eitthvað nýtt og spennandi, 5. landið sem ég prófa að eyða jólum í.  Hví ekki.

Gleðilega hátíð!

Tucumán

Skrifað upphaflega 23/11 með penna í dagbók.

Er kominn til Tucumán eftir stutt stopp í Cordoba.  Tucumán er í suðurhluta norðurhluta Argentínu og er minnsta sýsla landsins.

——–

Ég er á gangi i miðbænum, nýmættur a svæðið, með bakpokann á bakinu, með úfið hár, skítugur og eflaust illa lyktandi, þegar maður nálgast mig.  Hann var á sextugsaldri, i stuttermaskyrtu og hélt a skjalatösku.

-,,Hey þú, þekkiru son minn, Hugo Valdes, hann er svona hippi eins og þú”
-,,Nújá? Komdu sæll. Nei, það held ég ekki”
-,,Hann heldur alltaf til á Plaza Dorrego í San Telmo i Buenos Aires. Þekkiru þann stað?”
-,,Ja… ég bý nú í San Telmo, örfáum metrum frá…”
-,,Já flott, þú ættir þá að leita að honum þegar þú kemur til Buenos Aires. Hann er með mikið hár eins og þú, selur handverk”
-,,Ég kannski geri það, takk”
-,,Biður þú ekki bænirnar þínar á kvöldin? Trúir þú ekki á guð?” Segir hann og dregur upp úr vasa sínum hálsmen með Maríu Mey á og kyssir.
-,,Nee, get varla sagt það”
-,,Nú, þá verður þú að byrja a því, annað er ekki hægt. Vertu blessaður”

Áður en ég náði að kveðja undarlega manninn þá var hann rokinn i burtu.  Nóg að gera.

——–

Fékk inni hjá Joaquim sem er einn af þeim fjölmörgu sem skráðir eru á síður eins og HospitalityClub.org og CouchSurfing.com.  Það var notalegt að komast i heita sturtu og sofa á alvöru dýnu einu sinni eftir tveggja vikna tjaldvolk.

Er nú á leið enn lengra i nordur.  Stefni á að fara á puttanum gegnum Catamarca, Salta og Jujuy og komast inn í Bólivíu einhverntíman fyrstu vikuna í desember.

Í Bólivíu er verðlag afar hagstætt og er það líklegast eitt af fáum löndum í heiminum í dag þar sem hægt er að gera sér glaðan dag með íslenskum krónum.

Tjaldlíf

 

Hlusta ber á Toots and the Maytals við lestur þessarar færslu.

——-

Jorge er 45 ára gamall, hálfur Argentínumaður og hálfur frá Syríu.  Hann er hávaxinn og grannur, dökkur yfirlitum, útitekinn og með sítt hár.  Hann átti hús, vinnu og fjölskyldu í Buenos Aires en konan hans var alltaf með leiðindi og ákvað hann á endanum að flytja út og leyfði konunni að hirða allt.  “Mujeres son locas, sólo dan problemas”, konur eru ruglaðar, eru með eintómt vesen, sagði hann og hristi hausinn.  Ég tók undir með honum og jánkaði.  “Héðan í frá verð ég einhleypur, ekkert rugl” sagði hann, greinilega bitur.  Hann hefur búið á tjaldstæðinu frá því að brotist var inn í bráðabyrgðaríbúðina hans í Rosario og því litla sem hann átti eftir skilnaðinn var stolið.  Nú er hann að byrja lífið upp á nýtt, á núlli.  Hann á einungis tjald, reiðhjól, rúmföt og fötin sem hann gengur í.  Hann handvinnur skartgripi og selur í bænum, reynir að lifa af einn dag í einu.

 

“Iceland?  Bjork!  I love Bjork!”  hrópaði Alfies Scartz upp yfir sig þegar hann komst að þjóðerni mínu.  Hann er 39 ára gamall létt klikkaður, brosmildur Úrugvæi.  Stuttur, dökkur yfirlitum með skegg og skítugustu tennur sem ég hef augum mínum litið.  Hann kvaðst elska Björk út af lífinu og vildi gjarnan kynnast henni persónulega.  Söngkonan knáa var þó ekki það eina sem hann þekkir frá íseyjunni í norðri, heldur er hann fróður um ýmislegt s.s. hið aldna Alþingi Íslendinga, víkingana og jarðfræðina.  Hann talar í belg og biðu um allt og ekkert og er mikill áhugamaður um mannúðarmál, landafræði og sögu.  Hann vann sem útvarpsvirki í Montevideo,  höfuðborg Úrugvæ, áður en hann og konan hans ákváðu að leita að ævintýrum og fóru til Brasilíu og unnu fyrir sér með því að búa til handverk og selja á ströndinni.  Eftir tvö ár vildi konan hans fara að setjast niður og lifa venjulegu lífi, en Alfies var ekki hrifinn af þeirri hugmynd og skildu þau.  Alfies vill heldur ferðast um og skrifa.  Hann hefur nefnilega skrifað 8 aktivistabækur og segist ekki hætta fyrr en umheimurinn hefur hlustað á það sem hann hefur að segja.  Hann lofaði að senda mér eintak og ég lofaði að lesa það.

 

Jorge og Alfies voru meðal nágranna minna á tjaldstæði rétt utan við Rosario hér í Argentínu þar sem ég dvaldi um tíma.  Á argentískum tjaldstæðum eru allir vinir, engu máli skiptir hvort þú ert heimilislaus argentínubúi, ljóshærður Evrópubúi á ferðalagi eða Íslendingur.  Traustið er algjört, allir eru jafningjar.

Á tjaldstæðinu var líka Hollendingurinn Stein.  Hann átti enga peninga í íslenskum bönkum og var því ekkert því til fyristöðu að okkur yrði vel til vina.

 

——————

 

Fyrri önnin við Universidad del Salvador er búin og er ég kominn í fjögura mánaða sumarfrí.  Er fluttur út úr íbúiðinni minni í Buenos Aires og er farinn á ferðalag þangað til í mars.  Set líklegast hér inn nokkur orð þegar vel liggur á.

Octoberfest

Saturday morning we rose early on our own around 10. We had had our fair share of tranquility and we were ready to drink. Only problem was that we were missing the other two members of the team. A taxi pulled up around 11 with the big cat from Iceland inside. Finnur, our faithful companion had arrived, ready to drink and toting a… hacky sac? Yes, a hacky sac. My stoner days had come full circle. I threw on Travis’ Birkenstocks and got some good hackin’ action in as we waited for our final teammate. Horacio arrived around noon, walking down the path, gear in hand. Apparently the Argentines don’t get the full service because he had been dropped off 2 km back at the grocery store and had to walk his way in.

At this point Javier comes by and does his jive talk with Horacio and tells us that there are 4 girls that are arriving that day from Buenos Aires to stay in the cabin next to us. We didn’t end up meeting them that day, we tried to keep our expectations low, but the girls being next door is an important fact to keep in mind for later on in the story.

It was time for some beer. Of course, we are too cool to be taking taxi’s back and forth from town all the time, so we decided to get down with the people and take the colectivo into town. This was no colectivo like us city dwellers were used to. We crossed the river (literally had to walk across it) and walked down a series of dirt roads looking for where to take the bus. Passing by a number of half-built and delapidated houses we finally asked some locals where to catch it. They told us it comes down the ‘avenue’ every thirty minutes and all we had to do was wait on the corner of any of the streets. The ‘avenue’ was just the widest dirt road they had. At this point it was around noon and close to 90 degrees outside. We ended up waiting at the bus stop, which was next to the chicken coup, for about half an hour until we finally caught what would be the slowest bus of all time into town.

Now, I should mention that I had had an eye infection brewing for the previous two days. Thursday night the annoyance in my eye had turned into a stye, and by Saturday morning it was infected and looked like I had eaten a knuckle sandwich. Before the drinking was to begin I had to see a doctor. Problem was, I had forgotten my insurance in Buenos Aires. But wait, we are in Argentina where anything is possible. So of course when I arrived at a private clinic with Horacio, he simply used his insurance for me, and I got everything for free.

So the doctor told me that I had an infected stye and that it was time for some antibiotics to fix it up. The problem was, I couldn’t drink. I had come all this way, 12 hours on a bus for a BEER festival, and this asshole thinks I’m not gonna drink any beer. No, no, no. My eye could wait. I put the medicine in my bag and went bought a beer. The cool thing was that you had to buy your own Stein to drink the beer out of so we each had our one liter mugs with us and a belt so we could wear them over our shoulders. We were strapped and ready to drink.

Entering the gates of the festival we come upon a huge open field with people everywhere, surrounded by a large stage with performances by every European dancing troupe in South America, and a beer tent from all the companies in the area. We did our initial scouting and headed for a tent. I had decided that I was gonna try all the weirdest beers I could find that day so I started with Strawberry. I bought a full liter. The first half was delicious. The second half was disgusting. One can only drink so much syrupy fruity beer. We all found a spot in the center of the beer garden and set up for the day. We had the stage on one side, and all the craziest assholes dancing on the other. It was the best day ever, everyone was friends and everyone wanted to celebrate the gift of beer.

Throughout the day I drank a great red beer, a green beer, a honey flavored beer, and more beer, but after that I forgot what kinds and was just drinking whatever was in my glass. At around 6 in the evening, after a good 5 hours of hard drinking, rain drops started falling and in 2 minutes it was full blown pouring. We tried to get under a tarp with a bunch of people, but that just turned into a dance party so we figured it was better to just start taking off our clothes and dance in the rain. Problem was after about 20 minutes of being soaked to the bone, it got cold. Everyone headed into town to take refuge from the rain. In town Travis and I were reunited with some of our lovely ladies from school. The rain stopped and everyone headed back in where we found everyone else and the celebration continued. We were wet and cold but happy and together again. By this time in the evening my drunken state was beyond describing, and in between kissing every girl that I knew I was dancing like a madman in the rain. Unfortunately after another hour and a half the rain came back with a vengeance and they had to shut down the tents. We tried taking refuge by holding tables and chairs over our heads but it was futile and we decided it best to head back to the cabin.

But before that we of course needed more beer. How much? Well as much as we could buy of course. We ended up buying another 10 liters and switched of struggling to carry our boxes full of goodies as we made our way through town. We walked to the edge of town where we met two guys that said they would drive us home. We figured this was a great idea in our state. Just get in a car with two strangers and let them drive you to your cabin in the middle of nowhere on wet country roads after drinking all day. Who needs good judgment when you have beer? We ended up getting home fine and the guys were really nice and we gave them cab fare. It was an early night, getting back around 11, had more beer and a smoke and we all slept soundly like little babies in our beds. Well that is until about 5 in the morning that is when the rain turned into hail. Hitting the tin roof over the cabin it sounded like bombs dropping, and it was at this point we all woke up and agreed that we were glad that we had decided to rent the cabin instead of camping in our tents.

Almenningssamgöngur

Samgöngukerfi Buenos Aires borgar er ódýrt, skilvirkt, gott og öruggt.  Alla daga vikunnar, allan sólarhringinn er, á frekar einfaldan máta, hægt að komast milli flestra borgarhluta þessarar gríðarstóru borgar.

Jarðlestin, el Subte, teygir net sitt undir stórt svæði borgarinnar með 5 línur sem allar tengjast.  Bláa línan, lína C, fer milli Constitución, sem er í suðurhluta borgarinnar, og Retiro sem er í norð-austurhlutanum.  Lína A, B, D og E fara svo af C línunni í norður-, austur- og vesturátt.  Í fyrstu virðist kannski eins og um flókna athöfn sé að ræða að ferðast með jarðlestinni, en eftir tvö til þrjú skipti ættu allir að vera lausir við stressið og byrjaðir að njóta ferðarinnar.  Á háannartímum, kl. 8-9 og kl. 17-19, eru jarðlestirnar pakkfullar og er oft hasar að troða sér inn í yfirfulla vagnana.  Utan þessa tíma er yfirleitt mjög ánægjulegt að ferðast með jarðlestinni, enda er hún lang skjótasti samskiptamátinn í Buenos Aires.  Að ferðast með subte kostar 90 argentísk centavos og gengur hann frá kl. 6 á morgnanna til kl. 23.

Strætó, el collectivo, er með einhverjar 300 línur og auk þess að ganga um alla miðborgina fer hann í úthverfin og út fyrir borgina, alla leið í “Hafnarfjörð” Buenos Aires.  Strætó gengur með örfárra mínútna millibili á daginn, en á kvöldin og nóttunni getur liðið allt að hálftími milli strætóa.  Hann er samt áreiðanlegur og þó biðin sé stundum í lengri kantinum þá kemur hann alltaf á endanum.  Strætóar Buenos Aires borgar eru yfirleitt hreinir og fínir og kostar 90 argentísk sent að ferðast innan borgarinnar.  Eftir langa og erfiða kvöldstund á knæpum borgarinnar tek ég nær undantekningalaust strætó heim, en fyrir mér hljóma 90 centavos alltaf betur en 30 pesóarnir sem leigubíll annars kostar.
Á háannatímum eru strætóar, eins og jarðlestin, yfirfullir.  Það þýðir hins vegar ekki að fólk þurfi að slást og ryðjast til að komast inn í vagninn, heldur eru strætóvenjur Argentínubúa óvenju fágaðar en við strætóstopp bíða allir í fallegri einfaldri röð.

Leigubílar eru á hverju strái í Buenos Aires eins og í öðrum stórborgum.  Stutt leigubílaferð ætti ekki að kosta mikið meira en 10 pesóa á innan miðbæjarins en meira ef farið er t.d. til Palermo.  Leigubílstjórar spila gjarnan með útlendinga sem þekkja ekki til borgarinnar, keyra hlykkjótar leiðir og gera alls kyns hringavitleysu til að lengja ferðina.  Leigubílstjórar eru einnig þekktir fyrir að gefa til baka falsaða seðla svo nauðsynlegt er að grandskoða seðla sem maður fær til baka áður en maður yfirgefur bílinn.

Labb milli staða er einnig fínasta æfing og dægradvöl.  Ekki er þó hægt að mæla með því eftir myrkur.